Δεν περίμενε καν να ξημερώσει η διοίκηση της Forest (δηλαδή ο ιδιοκτήτης της) για να απολύσει τον Sean Dyche μετά το 0-0 με τους Wolves. Προσέξτε τώρα: μετά από δύο ατυχή αποτελέσματα (το δεύτερο μάλιστα με ευθύνη 100% των παικτών), ενώ έχουν προηγηθεί ΠΕΝΤΕ αήττητοι αγώνες, εκ των οποίων ισοπαλία με την πρωτοπόρο Arsenal, νίκη στο Λονδίνο επί της καραφορμαρισμένης Brentford, 4-0 επί της Ferencváros στην Ευρώπη και ένα 1-1 με την Crystal Palace όπου η ομάδα έπαιξε ένα ολόκληρο ημίχρονο με δέκα παίκτες. Το ελληνικό μοντέλο θριαμβεύει και ξανά προς τη δόξα τραβά! 

Σε αναζήτηση του ΤΕΤΑΡΤΟΥ προπονητή μέσα στη σεζόν, λοιπόν. Έχει ξανατύχει στον Βαγγέλη Μαρινάκη πρόσφατα, στον Ολυμπιακό. Εκεί η τύχη του χαμογέλασε και βρήκε τον José Lus Mendilibar. Αλλά δεν είναι κάθε μέρα του... San José. Τώρα ετοιμάζεται, διαβάζω, να φέρει... ποιον λέτε; Τον Vitor Pereira, που γράφεται ότι ήδη έχει ξεκινήσει συζητήσεις με την ομάδα. Τον άνθρωπο που καταδίκασε τους Wolves στη χειρότερη σεζόν της ιστορίας τους και έφυγε κακήν κακώς. Λέει τους έσωσε πέρσι. Και φέτος τι έγινε; Έχασαν λέει παίκτες. Και η Brentford έχασε, και πολύ σπουδαίους για το παιχνίδι της, και έχασε και τον σούπερ επιτυχημένο προπονητή της, και χτυπάει Ευρώπη. Και ο Pereira, που στην Ελλάδα οι φίλοι του Ολυμπιακού δεν τον θυμούνται ακριβώς με αγάπη, έρχεται να αντικαταστήσει έναν άνθρωπο που έχει φάει τις μάχες παραμονής με το κουτάλι, με Burnley και Everton, και έχει βγει νικητής; Δεν ντρέπομαι να το πω, τώρα ανησυχώ πολύ περισσότερο από χθες. 

Θεωρώ απαράδεκτο να απολύεται ένας προπονητής επειδή οι παίκτες του δεν μπορούν να βάλουν τη μπάλα στα δίχτυα με 35 (!) τελικές προσπάθειες. Κι ακόμα πιο απαράδεκτο να μαζεύει ο ιδιοκτήτης τους παίκτες -αυτούς που φταίνε δηλαδή για το κακό αποτέλεσμα- για να "αξιολογήσουν" τον προπονητή τους. Δεν ξέρω ποιοι ήταν, πιθανολογώ ότι ως αρχηγοί θα πήγαν ο Nikola Milenković, o Morgan Gibbs-White και ο Ryan Yates (για τον οποίο δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι ισχύουν αυτά που διαβάζω, ότι δηλαδή πριόνιζε την καρέκλα του προπονητή του και έδινε... οδηγίες από τον πάγκο). Εξέφρασαν, λέει ο επί χρόνια ρεπόρτερ Forest John Percy, παράπονα για "το προπονητικό του στυλ και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί". Τι περιμέναμε να πουν για τον προπονητή που δεν φοβόταν κάθε φορά που έπαιζαν άσχημα να τους φέρνει προ των ευθυνών τους; Να ζητήσουν να μείνει; Σιγά μη ζητιόταν η γνώμη παικτών που επί Dyche αναγεννήθηκαν, όπως ας πούμε ο Ibrahim Sangaré, o Omari Hutchinson και ο Nicolò Savona. Και στο κάτω κάτω, δουλειά των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών δεν είναι να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις του κάθε προπονητή, όπως όλοι μας προσπαθούμε να αποδώσουμε στη δουλειά μας και δεν διαλέγουμε οι ίδιοι τον προϊστάμενό μας; Παίκτες και αυτοκριτική δεν πάνε μαζί σήμερα, δυστυχώς.

O Dyche παρέλαβε μια ομάδα που ήταν χάος από όπου και να το πιάσεις. Από την πρώτη στιγμή το ξεκαθάρισε: "Αυτά που ζητάμε από τους παίκτες είναι δύσκολα". Τους έστρωσε και στη γυμναστική, που ο Άγγελος Ποστέκογλου μάλλον είχε παραμελήσει, κι αυτό ίσως να πείραξε μερικούς. Στο πρώτο του παιχνίδι νίκησε την αήττητη σε Πορτογαλία και Ευρώπη μέχρι τότε Porto. Ακολούθησαν εντυπωσιακά αποτελέσματα, κυρίως στην Ευρώπη (3-0 με Malmö, εκτός έδρας νίκη με την Ουτρέχτη, η τεσσάρα με τους Ούγγρους), αλλά και στο πρωτάθλημα (τα 3-0 επί της Liverpool εκτός και της Tottenham). Ναι, σίγουρα θα υπήρχαν και στραβοπατήματα, ειδικά με τον ερασιτεχνικό τρόπο που είχε στηθεί η ομάδα το καλοκαίρι από τον Edu Gaspar (κάθε φορά που τον δείχνει η τηλεόραση στην κερκίδα μου έρχεται... κάτι), χωρίς βάθος πάγκου και παίκτες που μπορούν να συνεισφέρουν ουσιαστικά στο παιχνίδι ως αλλαγές. Ο Sean κατάλαβε γρήγορα ότι έπρεπε να στηριχτεί στους παλιούς για να πετύχει κάτι... κι αυτοί οι παλιοί μάλλον τον πρόδωσαν. 

Τι ήταν το "κάτι" που πέτυχε; Μαζί με την Ευρώπη και το FA Cup, ποσοστό νικών 47,1% όπως έγραψε σήμερα το Sky Sports (και το σύγκρινε με το 43,3% του Steve Cooper που περιλάμβανε και Championship, το 42,1% του Martin O'Neill επίσης στη δεύτερη κατηγορία, το 38,4% του Nuno Espírito Santo και τα μικρότερα πολλών άλλων). Ο Dyche είχε επιλεγεί από την Premier League ως υποψήφιος Προπονητής του Μήνα για τον Ιανουάριο. Χθες το βράδυ, όπως γράψαμε, οι παλαίμαχοι άσοι και νυν τηλεσχολιαστές Alan Shearer, Danny Murphy και Phil Jagielka είχαν συμφωνήσει ομόφωνα ότι η απόλυσή του σε αυτό το σημείο ήταν σκέτη τρέλα. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, είχε φύγει.

Τα πράγματα είναι βέβαια αρκετά βολικά, για όποιον κι αν έρθει. Η ομάδα έχει μία ολόκληρη εβδομάδα μπροστά της μέχρι τον αγώνα με τη Fenerbahçe (τον οποίο ο ιδιοκτήτης υποτίθεται ότι θέλει να πάρουμε σοβαρά), οπότε ο νέος τεχνικός υπεύθυνος θα έχει χρόνο να βάλει τις πρώτες του πινελιές. Αν δε είναι ο Pereira, στα υπέρ του είναι το γεγονός ότι έχει δουλέψει στην τουρκική ομάδα αμέσως μετά τον Ολυμπιακό (μη φανταστείτε ότι έκανε τίποτα σπουδαίο, έναν τελικό Κυπέλλου πήγε κι έφυγε νύχτα). Εκεί που καταντήσαμε, ας το παραδεχθούμε, το ματς του Europa δεν έχει και μεγάλη σημασία, και αυτό με τη Liverpool που ακολουθεί δεν είναι "κυκλωμένο" σώνει και καλά για νίκη. Όλα ταίριαξαν μια χαρά, για να φύγει ένας άνθρωπος που αγαπάει την ομάδα και την υπηρέτησε όσο μπορούσε, χωρίς να έχει επιλέξει ο ίδιος το ρόστερ και -αν δεν κάνω τραγικό λάθος- χωρίς να έχει γνώμη ΟΥΤΕ για τις μεταγραφές του Ιανουαρίου. Ή μάλλον τρεις ανθρώπους, για να μην ξεχάσουμε και τον Steve Stone και τον Ian Woan. 

Α, μην ξεχάσω ότι έχει βουίξει η Αγγλία πως ο πραγματικός διακαής πόθος Μαρινάκη είναι ο Marco Silva, το συμβόλαιο του οποίου με τη Fulham λήγει το καλοκαίρι (η καλύτερη θέση όπου έχει οδηγήσει τους Cottagers στην Premier League είναι η 10η). Οπότε όποιος έρθει θα πρέπει να έχει κι αυτό υπ' όψιν...

Όπως θα έλεγε κι ένας καλός φίλος και συνοπαδός που πιστεύει, "ο Θεός να μας βοηθήσει". Αν δεν έχει απολυθεί κι αυτός μέχρι τότε, συμπληρώνω εγώ.

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του BBC.