"Εκείνη τη νύχτα το φεγγάρι δε βγήκε και η βρόχα έπιπτε ράι θρου..." (α ρε αθάνατε Γιώργο Ζαμπέτα). Δεύτερο σερί ματς με βροχή στο City Ground (από εκείνη την "καλή" βροχή, την "αντρική", όχι το "τσιρ τσιρ" του Λονδίνου...), δεύτερο ματς μηδέν εις το πηλίκον για την επίθεση της Forest (αυτή τη φορά, πάντως, τουλάχιστον δεν φάγαμε γκολ). Κυνηγημένοι από την αστοχία και την ατυχία τους, οι Reds έμειναν στη λευκή ισοπαλία με τη Fulham και δεν κατάφεραν να αποσπαστούν από τους διώκτες τους στη μάχη της σωτηρίας, κανείς πάντως δεν μπορεί να πει πως δεν προσπάθησαν απέναντι σε ό,τι εμπόδια βρέθηκαν στο δρόμο τους.

Το κύριο, βέβαια, ήταν η Fulham, η κατεξοχήν κυνική ομάδα της Premier League, που παίζει πάντα "τόσο-όσο" και κανείς δεν έχει καταλάβει πώς καταφέρνει και επιβιώνει με άνεση από το 2022, όταν ανεβήκαμε μαζί από την Championship, τη στιγμή που εμείς έχουμε περάσει από τα σαράντα κύματα και φέτος είναι η τρίτη από τις τέσσερις χρονιές μας στα μεγάλα σαλόνια που παλεύουμε να αποφύγουμε τον υποβιβασμό. Η Fulham, βέβαια, έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα: πρώτον, δεν έχει ούτε το όνομα, ούτε τη φανέλα, ούτε τις φιλοδοξίες της Forest (ειδικά αυτές οι τελευταίες έχουν οδηγήσει σε τεράστια λάθη), και δεύτερον, έχει τον ίδιο προπονητή πέντε χρόνια. Το ποδόσφαιρο του Marco Silva κατά την ταπεινή μου άποψη είναι εντελώς αποκρουστικό, φαίνεται όμως πως ταιριάζει απόλυτα στους παροικούντες το Craven Cottage, κι αφού αρέσει σ' αυτούς εμένα λόγος δε μου πέφτει. Δεν θα τον ήθελα όμως ποτέ στην ομάδα μου...

Τι έκανε σήμερα ο Πορτογάλος; Έδωσε ολοφάνερα εντολή να "φαγωθεί" τουλάχιστον όλο το πρώτο ημίχρονο με κύριο στόχο το "φρενάρισμα" της Forest. Είτε με σκληρά μαρκαρίσματα, είτε με "hoofing" (κλωτσάω τη μπάλα δυνατά κι όπου πάει), είτε με πεσίματα στο χόρτο για δήθεν αντιαθλητικές ενέργειες αντιπάλων (με αυτό του Kenny Tete γέλασε κι ο κάθε πικραμένος), το μόνο που είχε στο μυαλό της η λονδρέζικη ομάδα ήταν να μην απειληθεί. Μετά, όταν οι δικοί μας θα άρχιζαν ένας ένας να καταρρέουν μετά τη νερομαχία της Πέμπτης (δεν είναι τυχαίο ότι βγήκαν Igor Jesus, Morgan Gibbs-White και Elliot Anderson όταν είχαν πλέον "εξαφανιστεί" από το γήπεδο), θα πήγαινε μπροστά -πάλι με μηδενικό ρίσκο- και όπου τον έβγαζε. Μου άρεσε που ο συμπαθής Ισίδωρος Πρίντεζης, που περιέγραφε τον αγώνα για τη Nova, υπονόησε ότι στο πίσω μέρος του μυαλού της η Fulham είχε ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο. Τρίχες... Έναν βαθμό ήρθαν να πάρουν οι Cottagers, τον πήραν κι έφυγαν, αφού όλα τους ήρθαν όπως τα ήθελαν...

Διάλεξα σήμερα για φωτογραφία τον Taiwo Awoniyi. Ο τίμιος γίγαντας είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σωτηρία το 2022-'23, με κάποια εξαιρετικά γκολ που είχε πετύχει στα τελευταία ματς. Σήμερα, μπαίνοντας σχετικά νωρίς (63') στη θέση του Jesus που δεν μπορούσε πια να πάρει τα πόδια του, είχε την ευκαιρία να γίνει ο ήρωας του αγώνα στο 88', όταν η μπαλιά του Omari Hutchinson τον βρήκε στην πλάτη του Joachim Andersen, που δεν μπορούσε φυσικά να τον φτάσει στο τρέξιμο. Μπήκε στην περιοχή από τα δεξιά και είχε μπροστά του μόνο τον Bernd Leno. Αν σκόραρε ο Taiwo, η Forest θα έφευγε δύο βαθμούς από τη West Ham (1-1 χθες στο Λονδίνο με τη Manchester City, με γκολ-προσφορά στον Ντίνο Μαυροπάνο από τον Gianluigi Donnarumma), θα υποσκέλιζε την Tottenham που σταμάτησε τον κατήφορό της στο Anfield (ισοφάρισε σε 1-1 τη Liverpool στο 90') και μας περιμένει την άλλη Κυριακή στο Λονδίνο για ένα ματς ζωής και θανάτου και θα πλησίαζε στον πόντο τη Leeds, που με δέκα παίκτες για ένα ημίχρονο άντεξε στο Selhurst Park απέναντι στην προβληματική Crystal Palace (0-0, όπως και με αντίπαλο την ΑΕ Λάρνακας την Πεμπτη). Παράλληλα θα εξασφάλιζε σχεδόν τη δική του συνέχεια στην ομάδα, αφού είναι φανερό ότι ο Vitor Pereira τον προτιμά από τον Lorenzo Lucca και από ανάγκη κατεβάζει τον Ιταλό στον πάγκο στην Ευρώπη (στα εντός των συνόρων δεν τον έχει ούτε αποστολή). Ο Taiwo αστόχησε, πλασάροντας διαγώνια λίγο έξω από το δεξί δοκάρι, και οι Reds παρέμειναν στη 17η θέση, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων από τη West Ham. 

Αυτή ήταν μία από τις φάσεις (πολλές δεν είχε το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς) για τις οποίες ο Silva πρέπει να ευλογεί την καλή του τύχη. Οι άλλες δύο ήταν ο αριστερός κεραυνός του Ola Aina, που μετά από περίφημη κάθετη του Murillo άδειασε καλύτερα κι από σέντερ φορ τον συμπαίκτη του στην Εθνική Νιγηρίας Calvin Bassey αλλά σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι, και φυσικά το γκολ του Dan Ndoye στο 63'. Ο Neco Williams έκανε την ψηλοκρεμαστή μπαλιά πάνω από το κεφάλι του Tete και ο Ελβετός άφησε όλη του την απογοήτευση για τη χρονιά να ξεχειλίσει στον πανηγυρισμό του καθώς πλάσαρε εύστοχα τον Leno, αλλά η ετυμηγορία του VAR ήταν σκληρή, αφού το... εξωτερικό φάλτσο του αριστερού παπουτσιού του εξείχε από το σώμα του Ολλανδού προσωπικού αντιπάλου του. Λες και μας κυνηγάνε θεοί και δαίμονες, δηλαδή. Να κάνεις τέτοιες ευκαιρίες απέναντι σε μια τόσο συμπαγή άμυνα και να μην καταφέρνεις να σκοράρεις... Αν δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα, έχουμε... πρόβλημα! Και ο ήλιος της παραμονής δε θα πάρει τη θέση του φεγγαριού του Ζαμπέτα...

Τέλος πάντων, όπως είπαμε φάσεις δεν υπήρχαν πολλές. Εκτός από αυτές που ήδη αναφέρθηκαν, είχαμε και δύο στιγμές για τη Fulham. Καταρχάς η Forest χρωστάει και πάλι στον Matz Sels που στο 19' έβγαλε κεφαλιά εξ επαφής του Bassey από εκτέλεση φάουλ του Alex Iwobi με την απόκρουση του ματς (αν και πιστεύω ότι αν εξεταζόταν η φάση από τον VAR ο Νιγηριανός θα βρισκόταν εκτεθειμένος). Επίσης στο 65', αμέσως μετά την ακύρωση του γκολ του Ndoye, o Aina έβαλε με αυτοθυσία το κεφάλι του και έδιωξε σε κόρνερ ένα σουτ του νεοεισελθόντος Rodrigo Muniz που πήγαινε κατευθείαν μέσα, και από το κόρνερ το σουτ του Saša Lukić, που επίσης είχε μόλις μπει στο ματς, πέρασε ξυστά από το δεξί δοκάρι του Sels που είχε μείνει στήλη άλατος. Μόνο σε αυτές τις φάσεις απείλησε η Fulham σε όλο το παιχνίδι. Ήσσονος σημασίας ήταν η φάση του 49', όταν ένα κόρνερ του Harry Wilson από δεξιά πέρασε από πολύ κόσμο πριν πιάσει κάποιος την κεφαλιά και τη στείλει αρκετά άουτ, όπως και αυτή του 81' με τον Murillo να μπερδεύει τον Muniz σε γύρισμα του Samuel Chukwueze και να τον αναγκάζει να βγάλει τη μπάλα έξω. 

Αλλά και οι δικές μας δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο. Σίγουρα ο Anderson θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο στο 10', όταν πήρε τη μπάλα από τον Jesus, μπήκε στην περιοχή και έκανε τη δύσκολη δουλειά (απέφυγε τον Bassey) αλλά όχι την εύκολη (το σουτ ήταν της απελπισίας). Το φάουλ του Gibbs-White στο 33' με κοντινή πάσα του Williams θα είχε σίγουρα καλύτερη κατάληξη αν η μικρή επαφή της μπάλας με το τείχος δεν την έστελνε κατευθείαν στην αγκαλιά του Leno - ίσως και το μακρινό σουτ του Williams στο 44' αν δεν έβρισκε πάνω στον Wilson και δεν έβγαινε κόρνερ. Ενδιάμεσα (37') πήγε στράφι μια ηρωική προσπάθεια του MGW να κρατήσει τη μπάλα εντός αγωνιστικού χώρου μετά από μακρινή μπαλιά του Sels και να βγάλει και πάσα στον Williams, που γύρισε σωστά στο "D" αλλά το σουτ του Nico Domínguez ήταν μάλλον εύκολη λεία για τον Leno που έπεσε στη δεξιά γωνία του. 

Στο δεύτερο ημίχρονο, όπου από την αρχή Ndoye και Hutchinson πήραν τις θέσεις των Domínguez και Callum Hudson-Odoi, με τον Ελβετό να πηγαίνει αριστερά, η Forest, που ήδη κουβαλούσε την κούρασή της από την Πέμπτη, επηρεάστηκε και ψυχολογικά από τις απώλειες των δύο μεγάλων φάσεων (δοκάρι Aina, ακυρωθέν γκολ Ndoye) και παρέδωσε, θα έλεγε κανείς, την πρωτοβουλία των κινήσεων, ώσπου η αναγκαιότητα της νίκης έφερε την προσπάθεια του Awoniyi στο 88' και -σχεδόν στο τέλος και των καθυστερήσεων, στο 96'- άλλη μια φάση με τον ξεχασμένο σέντερ φορ μας στην περιοχή, αυτή τη φορά από κάθετη του Ibrahim Sangaré. Εκεί ο Taiwo σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες κατάφερε να πιάσει καλό σουτ, όμως ο Tete έπεσε την κατάλληλη στιγμή στην πορεία της μπάλας, παραχωρώντας κόρνερ. Το 0-0 παρέμεινε και ο αγώνας για επιβίωση συνεχίζεται για οκτώ ακόμα ματς - ζητείται ακόμα ψυχραιμία μπροστά στο τέρμα, και λίγη τύχη δεν θα έκανε κακό...

Αν με ρωτάτε τι ομάδα θα κατέβαζα στη Δανία την Πέμπτη, θα σας απαντούσα: φυσικά την ισχυρότερη. Αν έρθει η πρόκριση θα κάνει καλό και στο ηθικό της ομάδας, πράγμα απαραίτητο για το "εξάποντο" του Λονδίνου την Κυριακή. Η 30ή αγωνιστική, που ολοκληρώνεται τη Δευτέρα με τον αγώνα Brentford-Wolves, έφερε την Arsenal σε ακόμα πιο άνετη θέση στην κορυφή, καθώς οι Gunners νίκησαν 2-0 εντός την Everton στο τέλος του ματς και το βράδυ είδαν τη Manchester City να σκοντάφτει απέναντι στη West Ham και να μένει 9 βαθμούς πίσω (έστω με ματς λιγότερο). Είχαμε ακόμα Burnley-Bournemouth 0-0, Sunderland-Brighton 0-1, Chelsea-Newcastle 0-1, Manchester United-Aston Villa 3-1 (μόνη τρίτη πλέον η ομάδα του Michael Carrick ενώ η Villa, την οποία επισκεπτόμαστε στις 11/4, δείχνει ντεφορμέ, τουλάχιστον στην Αγγλία). 

Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Sangaré, Anderson (McAtee 88'), Domínguez (Ndoye 46'), Gibbs-White (Yates 74'), Hudson-Odoi (Hutchinson 46'), Igor Jesus (Awoniyi 63').
Fulham: Leno, Tete, Andersen, Bassey, Robinson, Berge (Cairney 78'), Iwobi, Wilson (Sessegnon 91'), King (Lukić 63'), Bobb (Chukwueze 62'), Jiménez (Muniz 62').
Διαιτητής: Sam Barrott. Κίτρινες: Williams 18', Anderson 45+2' - Berge 32', Robinson 61', Andersen 75'. 
Θεατές: 30.013.

Vitor Pereira: "Είμαι πολύ ευχαριστημένος από τους παίκτες μου γιατί τα έδωσαν όλα, όπως και από τον κόσμο μας, που προσπάθησε να μας βοηθήσει ως το τέλος. Κατά τη γνώμη μου δεν έχουμε μπροστά μας ως το τέλος ένα σπριντ αλλά έναν μαραθώνιο, κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, γιατί φυσικά χάσαμε την ευκαιρία να πάρουμε τρεις βαθμούς σήμερα, αλλά θα την έχουμε πάλι στον επόμενο αγώνα. Αυτό πρέπει να είναι το πνεύμα μας, είτε παίζουμε στο γήπεδό μας είτε εκτός: να πολεμάμε για τη νίκη και τους βαθμούς. Τα παιδιά έπαιξαν πριν τρεις μέρες μέσα σε δυνατή βροχή και σήμερα έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια για να πάρουμε τους τρεις βαθμούς. Στο ποδόσφαιρο καμιά φορά είναι δύσκολο να ελέγξεις το αποτέλεσμα. Μπορείς όμως να ελέγξεις αυτά που κάνεις μέσα στο γήπεδο. Είτε θα τα δίνουμε όλα για τη νίκη και θα δείχνουμε το μαχητικό πνεύμα που χρειάζεται για να νικήσουμε, είτε όχι. Υπό αυτή την έννοια είμαι ικανοποιημένος και περήφανος για τους παίκτες, αφού τα έδωσαν όλα. Στο δεύτερο ημίχρονο έπρεπε να φρεσκάρουμε την ομάδα και βάλαμε παίκτες που είναι καλοί στο ένας εναντίον ενός. Ο Ndoye είναι γρήγορος στον κενό χώρο και ο Awoniyi ήταν φανταστικός. Πιστεύω ότι θα γίνει σκληρή μάχη ως το τέλος. Και θα κριθεί στο τέλος. Ελπίζω να μη χρειαστεί να φτάσουμε ως εκεί και να πάρουμε τους βαθμούς που έχουμε ανάγκη για να απομακρυνθούμε από την επικίνδυνη ζώνη, γιατί οι ομάδες που μας ανταγωνίζονται, η Leeds, η Tottenham και η West Ham, είναι καλές ομάδες. Και πρέπει να είμαστε πνευματικά έτοιμοι να πολεμήσουμε ως το τέλος". 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.