Τελικά την πατήσαμε ξανά. Κι ας ήμασταν και πάλι καλύτεροι. Πώς διάολο έχουν βρει το κουμπί μας; Ένας θεός ξέρει. Αν εξαιρέσουμε το "over" που έγινε "under", ήταν σαν να παρακολουθήσαμε μια ξεπατηκωτούρα με καρμπόν του αγώνα του Οκτώβρη. Οι Δανοί ήρθαν πάλι να παίξουν ξύλο, πάλι υπό την ανοχή του διαιτητή (άξιος συνεχιστής της "δουλειάς" του Γάλλου Willy Delajod o Σλοβένος Rade Obrenović, απορώ και εξίσταμαι τι είδους δύναμη έχουν στην UEFA για να τους προστατεύει τόσο πολύ η διαιτησία), πάλι βρήκαν την προσεκτική αυτή τη φορά άμυνά μας μία φορά αδρανή, σκόραραν και νίκησαν. Μυστήριο...

Δεν έχει τελειώσει βεβαίως τίποτα. Και μακάρι ο Vitor Pereira ως άλλος Brian Clough να επαναλάβει το γνωστό "Ελπίζω να μην είναι κανείς αρκετά ηλίθιος ώστε να μας ξεγράψει" (που ειπώθηκε μετά το εντός 3-3 στον ημιτελικό του 1979 με την Κολονία, και τελικά οι μόνοι ηλίθιοι ήταν... οι Γερμανοί που έσπευσαν να κλείσουν ξενοδοχείο και πούλμαν για τον τελικό του Μονάχου), ή τουλάχιστον να το βάλει στον τοίχο των αποδυτηρίων να το βλέπουν οι παίκτες. Η Forest, παρά την επιθετική της δυστοκία, είναι για μένα καλύτερη ομάδα από τη Midtjylland (κι ας είναι η αντίπαλός της πιο έμπειρη στην Ευρώπη, πολύ γυμνασμένη και σκληρή), και προσωπικά ελπίζω αυτό να φανεί στο χορτάρι της "MCH Arena" του Herning την άλλη Πέμπτη. Με 22-6 τελικές προσπάθειες και 6-2 στον στόχο, και με τον Ισλανδό γκολκίπερ των αντιπάλων μας Elías Rafn Ólafsson να αναδεικνύεται σε μορφή της άμυνάς τους, καταλαβαίνει κανείς ποιος προσπάθησε απόψε περισσότερο για τη νίκη. Η τύχη θέλησε να καθίσει αλλού η μπίλια και να πανηγυρίσει στο τέλος ο Mike Tullberg, ο οποίος πραγματικά πέτυχε κάτι που χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια: να γίνει πιο αντιπαθής από τον συμπατριώτη του Thomas Frank. Ο Tullberg, που είχε μούτρα και να διαμαρτύρεται στους διαιτητές στο πρώτο ημίχρονο της κλωτσοπατινάδας, κατέβασε κατά 10/11 την ενδεκάδα του 2-3. Ο ενδέκατος, ο Κορεάτης Gue-Sung Cho, μπήκε αλλαγή και έβαλε το νικητήριο γκολ...

Δεν φταίξαμε καθόλου εμείς; Σαφώς και φταίξαμε. Ίσως λιγότερο ο Pereira, που διάβασε καλά το παιχνίδι, έκοψε τις επικίνδυνες κόντρες των Δανών και εκμηδένισε την ικανότητά τους να σκοράρουν σε στατικές φάσεις, σπατάλησε όμως μία αλλαγή ξεκινώντας τον ανέτοιμο λόγω τραυματισμού της τελευταίας στιγμής Jair (άντεξε μόλις 8 λεπτά, έφαγε μια κλωτσιά και στέρησε από τον Nikola Milenković τη δυνατότητα να είναι φρέσκος την Κυριακή με τη Fulham) και έδωσε ευκαιρίες που μάλλον δεν χρειάζονταν στον Morato (και πάλι πηγή κινδύνων, έστω και με χαμηλή πίεση, και πραγματικά ακατάλληλος για πλάγιος μπακ, ο έτερος κατάκοπος της σεζόν Neco Williams μπήκε άρον-άρον στο ημίχρονο) και στον Dilane Bakwa, που ως γνωστόν όταν μπαίνει είναι σαν να παίζουμε με δέκα. Αλλά και οι παίκτες, έχοντας να αντιμετωπίσουν εκτός από τις κλωτσιές και την αδιαφορία του Obrenović και την καταρρακτώδη βροχή τις στιγμές της καταιγιστικής υπεροχής τους, έδειξαν -κυρίως στο δεύτερο μέρος- μη καθαρό μυαλό στην τελική πάσα και ατολμία στην τελική προσπάθεια. Θυμάμαι ενδεικτικά φάσεις που προσφέρονταν για σουτ και οι δικοί μας προτιμούσαν την πάσα σαν να φοβούνταν την ευθύνη... Αν η επιθετική ξηρασία που μας έχει πιάσει στην Αγγλία επεκταθεί και στην Ευρώπη, το ταξίδι μας θα σταματήσει εδώ. Υπάρχει όμως πάντα και η εμφάνιση της Κωνσταντινούπολης που μας δίνει κουράγιο - η μόνη άλλωστε νίκη του Pereira ως τώρα στον πάγκο της ομάδας.

Το πρώτο ημίωρο του αγώνα ήταν αυτό ακριβώς που είπαμε: κλωτσιά σύννεφο, ατιμώρητη φυσικά (ο μόνος που πήρε κάρτα σε όλο το ματς ήταν ο Morato, πραγματικά απορίας άξιο), αποχώρηση Jair, και μόλις δύο φάσεις: στο 3', όταν ο Philip Billing ξέφυγε από τον Morato και σέντραρε, με τον Muriillo πάντα σε καίριες θέσεις πάνω στη γραμμή να αποκρούει την κεφαλιά του Júnior Brumado (που πάντως πήγαινε έξω), και στο 20', όταν ο Omari Hutchinson έπιασε έξω από την περιοχή ένα τρομερό σουτ που υποχρέωσε τον Ólafsson να οριζοντιωθεί και να πετάξει τη μπάλα κόρνερ. Μόλις πέρασε όμως το 30', το γήπεδο άρχισε να γέρνει, και μέχρι την ανάπαυλα ο Ισλανδός είχε βγάλει εξίσου εντυπωσιακά άλλα δύο δυνατά μακρινά σουτ, στο 36' από τον Ola Aina (o Igor Jesus έτρεξε στο ριμπάουντ, αλλά πιεζόμενος έχασε την ισορροπία του και πλάσαρε άουτ) και στο 40' από τον Elliot Anderson (σε κόρνερ). Είχαμε επίσης στο 38' ένα κλέψιμο του Murillo που κατέβηκε αλλά δεν σούταρε ο ίδιος όπως με τη Fener, προτιιμώντας να ανοίξει δεξιά στον Hutchinson που είδε το σουτ του να κοντράρεται από τον Mads Bech, στο 41' σε σύγχυση από κόρνερ του Anderson ο Pedro Bravo να πιάνει την κεφαλιά προς το τέρμα του και να σώζει ο Billing στη γραμμή και στο 45' ο Victor Bak να πέφτει μπροστά στον Morgan Gibbs-White που βρισκόταν σε ιδανική θέση μετά από γύρισμα του Hutchinson. 

Το δεύτερο ημίχρονο, με τον Williams μέσα και τους ουρανούς να έχουν ανοίξει πια για τα καλά, ξεκίνησε στον ίδιο τόνο. Στα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα ο Hutchinson γύρισε πάλι τη μπάλα στο σωστό σημείο όπου περίμενε ο Aina, αλλά για κακή τύχη του Νιγηριανού το σουτ του πήγε πάνω στον... Gibbs-White που δεν είχε προλάβει να τραβηχτεί! Στο 47' ένα πολύ δυνατό σουτ του Nico Domínguez έφυγε ξυστά άουτ από το αριστερό δοκάρι του Ólafsson που δεν είχε καμιά τύχη να αποκρούσει και στο 49' άλλο ένα από τον Callum Hudson-Odoi πέρασε δίπλα από το δεξί, με τον Ισλανδό όμως αυτή τη φορά να ελέγχει την τροχιά της μπάλας. Κάπου εκεί κόντεψε δύο φορές να κάνει τη ζημιά ο Valdemar Andreasen, ο σκόρερ του (αμφισβητούμενου) τρίτου γκολ της ομάδας του στον αγώνα της League Phase που είχε μπει πάλι αλλαγή, όταν στο 52' σούταρε αναπάντεχα από πολύ μακριά με τον Matz Sels σε ετοιμότητα να διώχνει σε κόρνερ αν και η μπάλα έσκασε στο γλιστερό χορτάρι μπροστά του, και από το κόρνερ και την απομάκρυνση των δικών μας να επιχειρεί ξανά έξω από την περιοχή και να βρίσκει οριζόντιο δοκάρι! Μετά... τον χάσαμε! 

Κι ενώ το νερό πάλευε να νικήσει ακόμα και το φοβερό αποστραγγιστικό σύστημα του City Ground (όπου ΠΟΤΕ μετά την εγκατάστασή του στα μέσα της δεκαετίας του 1990 δεν έχει αναβληθεί ματς λόγω κακού αγωνιστικού χώρου), σχηματίζοντας μικρές λίμνες εδώ κι εκεί, ο Tullberg άλλαξε μεμιάς την επίθεσή του, αποσύροντας τον Brumado και τον... χοντρούλη Τούρκο Aral Şimşir και περνώντας τον Cho και τον νεοφερμένο από το MLS Mikael Uhre (αυτός πραγματικά πέρασε και δεν άγγιξε), ενώ λίγο αργότερα μπήκε και ο δεύτερος Κορεάτης, ο Han-Beom Lee, στη θέση του Kevin Mbabu που τραυματίστηκε. Στο 60' πήγε στράφι μια πολύ όμορφη μπαλιά του Anderson στην περιοχή για τον Gibbs-White, αφού μάλλον η μπάλα κόλλησε για λίγο κάπου πριν φτάσει στα πόδια του MGW, στο 65' ο Milenković έβαλε σωστά το σώμα του για να μη βρει τέρμα το σουτ του Bak από καλή θέση, στο 67' η αδύναμη κεφαλιά του Jesus ήταν προπόνηση για τον Ólafsson και στο 68' ο Anderson με μια εξαιρετική ντρίμπλα αριστερά στην περιοχή έβγαλε εκτός μάχης τον Ousmane Diao, αλλά το σουτ του μάλλον μπλοκαρίστηκε από τα νερά και κατέληξε στην αγκαλιά του γκολκίπερ της Midtjylland. 

Εκεί βγήκαν Jesus και Domínguez για να μπουν Lorenzo Lucca και Ibrahim Sangaré, και για ένα δεκάλεπτο το παιχνίδι έχασε το ρυθμό του. Και στο 80', με τον Bakwa όρθιο να περιμένει να μπει και αυτός, ο Diao έκανε κάτι που έμοιαζε με βαθιά μπαλιά της απελπισίας στην περιοχή μας. Ο συνήθως συγκεντρωμένος αλλά όχι ιδιαίτερα καλός με το κεφάλι Aina αδράνησε για ένα δευτερόλεπτο, κι αυτό ήταν αρκετό για τον Cho να πηδήσει στο σημείο του πέναλτι και με κεφαλιά να σημαδέψει σωστά την αριστερή γωνία του Sels, που και κρύος ήταν για ώρα και δεν είχε, εδώ που τα λέμε, και πολλές πιθανότητες να αποσοβήσει το μοιραίο. Τελικά ο Bakwa μπήκε στη θέση του Νιγηριανού, με τον Hudson-Odoi να παίρνει ρόλο δεξιού μπακ-χαφ και τον Bakwa να πηγαίνει αριστερά, όπου αν μέτρησα καλά μία φορά έχασε τη μπάλα στη ντρίμπλα και δύο σέντραρε στο πουθενά. Στο 83' ο Diao κόντραρε τον Anderson σε κόρνερ, στο 85' ένα σουτ του Sangaré από το ύψος της περιοχής έφυγε λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι και στο 87' ο Hutchinson κατάφερε να περάσει ανάμεσα από δύο αντιπάλους, αλλά το κάτι μεταξύ σέντρας και σουτ που έκανε έφυγε ελάχιστα ψηλά. Τα πέντε λεπτά των καθυστερήσεων πέρασαν ανεκμετάλλευτα.

Όλα στραβά, σα να λέμε: και ήττα, και κούραση στη μάχη με τα σκληρά μαρκαρίσματα και τις καιρικές συνθήκες, και οι Reds καλούνται να ανακάμψουν πολύ σύντομα: την Κυριακή στο City Ground απέναντι στη Fulham, σε έναν αγώνα επιβίωσης πριν τη ρεβάνς, η οποία ακολουθείται από το παιχνίδι ζωής και θανάτου στο Λονδίνο με την Tottenham! Όλη μας η σεζόν παίζεται σε μια εβδομάδα, σα να λέμε, και συμπεριφορές σαν αυτών που γιούχαραν στο τέλος σίγουρα δεν βοηθάνε (πολλοί λένε ότι αν πέσουμε στην Championship τουλάχιστον θα απαλλαγούμε από αυτούς). Στους άλλους πρώτους αγώνες της φάσης των "16": Bologna-Roma 1-1, Lille-Aston Villa 0-1, Παναθηναϊκός-Betis 1-0, Στουτγάρδη-Porto 1-2 (από εδώ θα προκύψει η νέα μας αντίπαλος αν περάσουμε), Celta-Lyon 1-1, Ferencváros-Braga 2-0, Genk-Freiburg 1-0. 

Forest: Sels, Aina (Bakwa 82'), Jair (Milenković 9'), Murillo, Morato (Willliams 46'), Domínguez (Sangaré 69'), Anderson, Hutchinson, Gibbs-White, Hudson-Odoi, Igor Jesus (Lucca 69'). 
Midtjylland: Ólafsson, Diao, Erlić, Bech, Mbabu (Lee 60'), Billing, Bravo, Castillo (Andreasen 46'), Bak, Júnior Brumado (Cho 57'), Şimşir (Uhre 57'). 
Σκόρερ: Cho 80'.
Διαιτητής: Rade Obrenović (Σλοβενία). Κίτρινη: Morato 33'. 
Θεατές: 29.502.

Vitor Pereira: "Είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Δημιουργούμε τόσες ευκαιρίες και δεν βάζουμε γκολ. Κατά τη γνώμη μου, ακόμα και η ισοπαλία θα μας αδικούσε. Οι αντίπαλοί μας έκαναν δύο ευκαιρίες και σκόραραν. Πιστεύω πως είχαμε την ποιότητα για να νικήσουμε. Σε τελική ανάλυση, κάναμε τα πάντα για να σκοράρουμε. Παρ' όλα αυτά, το γκολ μας έλειψε. Είμαι πολύ απογοητευμένος., Οι αντίπαλοί μας ήρθαν εδώ για την ισοπαλία αλλά νίκησαν. Θα προσπαθήσω να κρατήσω το ηθικό των παικτών ψηλά και να τους προετοιμάσω για τον επόμενο αγώνα με τη Fulham. Ακόμα και η βροχή ήταν εναντίον μας! Ήρθε ακριβώς τη στιγμή που παίζαμε καλά, δημιουργούσαμε και η δυναμική του αγώνα ήταν υπέρ μας. Η βροχή έκανε τα πράγματα δύσκολα. Είμαι ευχαριστημένος από τους παίκτες και από τον κόσμο. Τώρα πρέπει να συνέλθουμε, κυρίως πνευματικά. Θα είμαστε έτοιμοι και θα πάμε για τη νίκη". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.